Vintro Pro
NL · FR · EN
Vintro Pro
NL · FR · EN
De prijs is wettelijk verplicht, en verder niets. Maar een etiket dat alleen een prijs draagt, laat je bij elke verkoop terugzoeken welk stuk dit ook alweer was. Wat je er wél op zet, hoe groot een QR-code moet zijn om te scannen, en waar het VK van de andere drie afwijkt.
De wet vraagt één ding van een prijskaartje. Al de rest zet je erop voor jezelf.
In België staat het in artikel VI.3 tot 6 van het Wetboek van economisch recht, en de formulering is kort: ondernemingen die goederen aanbieden moeten de prijs schriftelijk aanduiden op een leesbare, zichtbare en ondubbelzinnige manier. In euro, en het moet de totaalprijs zijn — inclusief btw en alle verplichte bijkomende kosten.
Er staat géén uitzondering in voor tweedehandsgoederen, en ook niet voor de markt. Een stuk op een antiekmarkt valt onder dezelfde regel als een stuk in een etalage.
Nagemeten op 11 september 2026 bij de FOD Economie, Prijsaanduiding, die artikel VI.3 tot 6 van het Wetboek van economisch recht als grondslag noemt.
De plicht om de prijs aan te duiden bestaat in alle vier de landen waar dit artikel voor geschreven is. Maar op één plek is antiek uitdrukkelijk uitgezonderd, en dat is precies het land waar een Belgische handelaar het minst op rekent:
leesbaar, zichtbaar en ondubbelzinnig, in euro — art. VI.3–6 WER
in euro inclusief btw, duidelijk leesbaar en duidelijk bíj welk product
zichtbaar en leesbaar, in euro TTC, én vóór de verkoop zonder dat de klant ernaar vraagt
de Price Marking Order geldt niet voor kunstwerken, antiquiteiten en verkoop bij opbod
Let op wat de Britse uitzondering wél en niet zegt. Ze haalt de verplichting weg, niet de gewoonte: een Britse antiquair die geen prijs toont, verliest gewoon klanten. En verkoop je van hieruit aan een Britse consument op afstand, dan gelden de Britse regels voor consumenteninformatie nog steeds — alleen déze order niet.
Hier zit het verschil met een gewone winkel. Daar staat een streepjescode voor een product waarvan er honderd in het rek liggen: de code zegt welk soort. Bij antiek en vintage bestaat elk stuk maar één keer, dus de code zegt welk voorwerp.
Dat klinkt als een detail en is het niet. Een eigen artikelnummer op het etiket wijst naar één regel in je aankoopregister: de datum, wat je betaald hebt, en van wie je het kocht. Dat is exact wat de margeregeling van je vraagt te kunnen aantonen — kan de fiscus je marge niet uit je boeken halen, dan is er btw verschuldigd op de volle verkoopprijs in plaats van op je marge.
Zonder dat nummer moet je bij elke verkoop terugzoeken welk stuk dit ook alweer was. Met vijftien stukken lukt dat uit het hoofd. Met driehonderd niet.
Zet geen jaartal op een etiket dat je niet kan verantwoorden. Een gegokte datering komt op een factuur terecht, en daar is ze een fout.
Een QR-code die niet scant, is een leeg vakje inkt. Twee maten om te onthouden:
Daar komt iets bij dat je niet ziet aankomen: hoe meer tekens de code draagt, hoe fijner de blokjes worden bij dezelfde afmeting. Een kort webadres scant dus makkelijker dan een lang. Verlengt je adres van negen naar zevenentwintig tekens, dan wordt hetzelfde vierkantje ineens veel gedetailleerder — en dan is de vraag of een telefoon het nóg leest.
Die vraag beantwoord je maar op één manier: print er één en scan hem met je eigen telefoon. Niet op het scherm — op papier. Inkt loopt uit, thermisch papier heeft minder contrast dan een beeldscherm, en in een winkel is het licht zelden ideaal.
Tel de tekens van het webadres dat in de code komt — vintropro.com/s/A4217 zijn er 21 — en vul in hoe breed je de code afdrukt.
Het aantal blokjes komt uit de capaciteitstabel van ISO/IEC 18004, byte-modus bij foutcorrectieniveau M — wat elke gewone generator standaard doet met een webadres. De grenzen waarop de uitkomst omslaat, zijn een vuistregel uit de praktijk en geen norm: print er één en scan hem met je eigen telefoon.
Allebei de wegen werken, en ze passen bij een ander ritme.
Eén ding dat bijna nergens vermeld staat: thermisch papier verbleekt in zonlicht. Een etiket op een kast die maanden bij een raam staat, is tegen de verkoop soms niet meer te lezen. Staat je voorraad in de etalage, dan is een gewoon gedrukt etiket de veiligere keuze.
In België alleen de prijs, maar wel op een bepaalde manier. Artikel VI.3 tot 6 van het Wetboek van economisch recht zegt dat ondernemingen de prijs schriftelijk moeten aanduiden op een leesbare, zichtbare en ondubbelzinnige manier. Het moet de totaalprijs zijn in euro, inclusief btw en alle verplichte bijkomende kosten. Er staat geen uitzondering in voor tweedehandsgoederen of voor de markt. Alles wat je verder op het etiket zet — een artikelnummer, een QR-code, de herkomst — is jouw keuze, niet een plicht.
Ongeveer 25 millimeter, de grootte van een muntstuk van twee euro. Onder de 10 millimeter krijgen de meeste telefoons hem niet meer gelezen. Hoe meer tekens de code draagt, hoe fijner de blokjes worden bij dezelfde afmeting — een kort webadres scant dus makkelijker dan een lang. Test het altijd met je eigen telefoon op een gedrukt etiket, niet op het scherm: papier, inkt en licht doen mee.
Nee, en dat is het enige land van de vier waar dat zo is. De Price Marking Order 2004 geldt voor goederen die een handelaar aan een consument verkoopt, maar de order is uitdrukkelijk niet van toepassing op verkoop bij opbod en niet op de verkoop van kunstwerken of antiquiteiten. In België, Nederland en Frankrijk bestaat die uitzondering niet: daar geldt de prijsaanduiding onverkort, ook voor een uniek stuk.
Een eigen artikelnummer, en dat is het verschil met een gewone winkel. Daar staat een streepjescode voor een product waarvan er honderd in het rek liggen. Bij antiek en vintage wijst het nummer naar één voorwerp, en dus naar één regel in je aankoopregister met de datum, de aankoopprijs en van wie je het kocht. Zonder dat nummer moet je bij elke verkoop terugzoeken welk stuk dit ook alweer was — en dat is precies wat de margeregeling van je vraagt te kunnen aantonen.
Ja. Een gewoon vel met zelfklevende etiketten uit een laser- of inkjetprinter werkt, en is goedkoop als je er tientallen tegelijk maakt. Een thermische labelprinter is handiger wanneer je stuk voor stuk print: hij gebruikt geen inkt en rolt één etiket uit zodra je erom vraagt. Let bij thermisch papier op één ding dat niemand vermeldt: het verbleekt in zonlicht. Een etiket op een stuk dat maanden bij een raam staat, is tegen de verkoop soms niet meer te lezen.
Registreer een stuk één keer, met foto en prijs. Het etiket met artikelnummer en QR-code rolt eruit zonder dat je iets overtypt — en scant later gewoon bij de verkoop.
Gratis tot 10 stukken, zonder kaartnummer en zonder einddatum.