Vaak wel. Dit is geen pagina die je wil overtuigen dat je software nodig hebt — het is een eerlijke poging om te zeggen waar de grens ligt, en hoe je merkt dat je eroverheen bent.
Excel was een goede start. Deze pagina zegt eerlijk wanneer het genoeg is.
Een spreadsheet is geen slechte keuze. Hij is alleen niet gebouwd voor stukken die maar één keer bestaan.
Zo goed als elke tweedehandszaak begint in Excel. Een tabblad, een paar kolommen, en dat werkt jaren. Wie beweert dat je vanaf dag één software nodig hebt, verkoopt iets.
Maar er komt een punt waarop de spreadsheet niet fout gaat — hij gaat gewoon niet meer mee. Dat punt komt niet door het aantal regels. Het komt door wat je met elk stuk moet kunnen doen.
Herken je jezelf hierin, dan is er weinig reden om iets te veranderen:
Werkt dit voor jou? Dan werkt het. Verander niets omdat iemand zegt dat het moet.
Het is zelden één groot moment. Het zijn deze, en meestal komen ze samen:
Wat betaalde je ervoor, en wanneer? Als die regel verwijderd is toen het verkocht werd, is het antwoord weg. In alle vier de landen waar deze kennisbank over gaat — België, Nederland, Frankrijk en het VK — moet je een verkocht stuk kunnen terugvinden. Alleen de bewaartermijn verschilt: die staat getekend in Wat moet er in je stocklijst staan?
Bij unieke stukken verkoopt de foto, niet de tekst. Zodra ze ergens anders staan dan de gegevens, zoek je elke keer twee dingen bij elkaar.
Een partner, een medewerker, een weekendhulp. Twee mensen in één bestand is het moment waarop er stil regels verdwijnen die niemand mist.
Dan moet elk stuk een eigen adres hebben, een eigen foto en een eigen prijs. Een regel in een tabblad heeft dat niet.
Aankoop en verkoop per stuk aan elkaar knopen, per aangifteperiode. Dat is handwerk dat elke keer terugkomt en nooit korter wordt.
De valkuil is dat je dan naar voorraadsoftware kijkt en merkt dat die evenmin past. Dat ligt niet aan jou. Bijna alle pakketten gaan uit van aantallen van hetzelfde, en jij hebt er één van alles.
| Artikelnummer met een aantal erachter | jij hebt altijd 1 |
| Minimumvoorraad en bestelpunt | bijbestellen kan niet |
| Inkoopprijs per artikelsoort | elke prijs is anders |
| Eén productfoto voor alle exemplaren | elk stuk heeft eigen foto's |
| Verkocht = aantal omlaag | verkocht = het stuk is weg, maar de gegevens blijven nodig |
Vandaar dat een spreadsheet vaak lang meegaat: hij dwingt je tenminste niets op. Het probleem is niet dat Excel te weinig kan, maar dat voorraadsoftware meestal het verkeerde doet.
Loop deze vijf na. Bij hoeveel zeg je ja?
Nul of één keer ja? Blijf bij je spreadsheet. Drie of meer? Dan werk je al tegen je eigen lijst in.
En dat is geen kwestie van hoeveel stukken je hebt. Iemand met veertig stukken die online verkoopt, botst er eerder tegenaan dan iemand met driehonderd die alles ter plaatse verkoopt.
Niet in licenties. Wel in:
verloren tijd bij het zoeken naar foto's en gegevens
dubbele invoer, in de lijst en nog eens op de factuur
updates die vergeten worden zodra het druk is
gemiste verkopen, omdat een stuk nergens zichtbaar staat
Reken dat eens per week door, en de vraag is niet meer of een spreadsheet volstaat.
Niet meer kolommen. Iets anders: elk stuk als een eigen ding, met alles eraan vast.
Dat is precies waar Vintro Pro rond gebouwd is. Geen regel in een lijst, maar een fiche met foto's, aankoopdatum, aankoopprijs, herkomst en locatie — en later de verkoopprijs en de datum.
Wil je weten wat er wettelijk in je lijst moet staan, dan legt Wat moet er in je stocklijst staan? dat uit voor België, Nederland, Frankrijk en het VK.
En hoe het er in de praktijk uitziet, staat stap voor stap in Je eerste stuk toevoegen. Wil je liever de hele weg zien die één stuk aflegt — van de veiling tot op de factuur — dan staat die op Van aankoop tot verkoop.
Het verschil is niet dat je minder moet bijhouden. Het is dat je het maar één keer intikt.
Vintro Pro geeft elk stuk een eigen record met foto's, prijzen en status — geen rijen die verschuiven, geen formule die niemand meer durft aan te raken.
Vaak wel. Heb je een overzichtelijke voorraad die je uit het hoofd kent, verkoop je vooral ter plaatse en hou je de lijst alleen bij, dan is er weinig reden om iets te veranderen.
Niet bij een bepaald aantal stukken, maar bij wat je per stuk moet kunnen. Het kantelt zodra de foto's belangrijker worden dan de omschrijving, er een tweede persoon meewerkt, je online begint te verkopen, of de btw-aangifte uitzoekwerk wordt.
Omdat je de aankoopprijs en -datum nodig hebt om je marge aan te tonen. Wie de regel weghaalt zodra iets verkocht is, gooit precies het bewijs weg dat de margeregeling vraagt.
Bijna elk pakket gaat uit van aantallen van hetzelfde artikel: minimumvoorraad, bestelpunt, een productfoto voor alle exemplaren. Bij unieke stukken is dat allemaal betekenisloos — je hebt er altijd één van, elke prijs is anders en elk stuk heeft eigen foto's.
Het aantal is niet de maat. Iemand met veertig stukken die online verkoopt, botst er eerder tegenaan dan iemand met driehonderd die alles ter plaatse verkoopt.