Vintro Pro
NL · FR · EN
Vintro Pro
NL · FR · EN
Ja — en het is precies die verkoop die de margeregeling mogelijk maakt. Maar er moet een papier tegenover staan, en dat papier heet in elk van de vier landen anders.
Een particulier mag aan je verkopen, en hij rekent daarbij geen btw aan.
Een particulier is geen btw-plichtige. Hij mag dus geen btw op zijn verkoop zetten, en jij kan er geen aftrekken. Dat klinkt als een nadeel, maar het is net de voorwaarde voor het voordeel: omdat er geen btw op je aankoop zat, mag je dat stuk later onder de margeregeling doorverkopen. Je betaalt dan btw over je winstmarge, niet over de volle verkoopprijs.
Er zit één ding tegenover. Een particulier maakt geen factuur. En zonder aankoopstuk kan je later niet aantonen wat je betaald hebt — en dus ook je marge niet. Elk van de vier landen lost dat op, maar met een ander papier en op een andere manier.
Jij maakt het op en geeft het aan de verkoper. Bij elke aankoop, tenzij je leverancier zelf een factuur moet afleveren.
Verplicht vanaf 500 euro bij één leverancier. De verkoper ondertekent, jij houdt een kopie in je administratie.
Frankrijk vraagt geen aankoopdocument voor de btw. Het register vraagt wél de identiteit van je verkoper, met identiteitsbewijs.
Die maak jij op, want de verkoper doet het niet. Zes jaar bewaren, samen met je stock book.
De grijze kaart is geen vergissing. Frankrijk regelt dit niet via de btw maar via het strafrecht, en dat maakt de eisen daar niet lichter — alleen anders.
De FOD Financiën zegt het in één zin. De belastingplichtige wederverkoper moet aan zijn leverancier een aankoopborderel afleveren van de bedoelde goederen, behalve als de leverancier zelf ertoe gehouden is een factuur of een als zodanig geldend stuk af te leveren. Een particulier is daar nooit toe gehouden. Bij een particulier maak jij dus het stuk op — en je geeft het aan hem, je houdt het niet alleen zelf.
De wettelijke basis is artikel 58 § 4 van het btw-wetboek, uitgewerkt in koninklijk besluit nr. 53 van 23 december 1994. Datzelfde besluit vraagt ook je aankoopregister en je vergelijkingsregister; wat daarin moet staan, staat in Wat moet er in je stocklijst staan?
Geen borderel, geen bewijs van je aankoopprijs. En zonder aankoopprijs is er geen marge om btw over te berekenen.
Van wie je mag kopen, ligt even goed vast: van niet-belastingplichtigen zoals particulieren, van belastingplichtigen zonder recht op aftrek, en van andere belastingplichtige wederverkopers die zelf de margeregeling toepasten. Wat die drie gemeen hebben, is dat er geen aftrekbare btw op het goed rust.
De Belastingdienst laat weinig ruimte: koopt u voor 500 euro of meer goederen bij 1 leverancier? Dan moet u een inkoopverklaring opstellen. Met die verklaring toon je later aan dat je de goederen zonder btw gekocht hebt.
Wat erop moet staan, is opgesomd:
Twee dingen die makkelijk misgaan. Ten eerste: de verkoper ondertekent, niet jij — je geeft hem de verklaring, hij tekent, en jij houdt een kopie in je eigen administratie. Ten tweede: de grens van 500 euro geldt per leverancier, niet per stuk. Koop je op één dag vier stoelen van 150 euro bij dezelfde persoon, dan zit je op 600 euro en heb je een verklaring nodig.
Onder de 500 euro vervalt de verklaring, maar je bewijslast niet: je in- en verkopen moeten ook dan gescheiden en navolgbaar in je administratie staan.
In Frankrijk staat het omgekeerd. De BOFiP legt vast dat de margeregeling van rechtswege geldt zodra het goed geleverd is door een niet-btw-plichtige of door iemand die de btw niet mag factureren — maar schrijft daarvoor geen apart aankoopdocument voor. Het bewijs komt van een andere kant: het strafrecht.
Artikel 321-7 van de Code pénal verplicht iedereen wiens beroepsactiviteit de verkoop omvat van tweedehandse roerende goederen om dagelijks een register bij te houden waarmee de verkopers identificeerbaar zijn. In de wandelgangen heet dat het livre de police. Wat erin moet:
Naam, voornaam, hoedanigheid en adres van elke persoon die een voorwerp verkocht, ruilde of in depot gaf.
De aard, het nummer en de datum van afgifte van het voorgelegde identiteitsbewijs, én de instantie die het uitreikte.
De aard, de herkomst en de omschrijving van de verworven goederen of van wat je te koop of te ruil aanbiedt.
Het register niet bijhouden is geen administratieve nalatigheid maar een misdrijf: zes maanden gevangenisstraf en 30 000 euro boete. Bij een vennootschap valt die plicht op de zaakvoerders. Wat je in Frankrijk dus bijhoudt, lijkt sterk op een borderel — wie, wat, wanneer, voor hoeveel — met een identiteitsbewijs erbij.
HMRC keert de rollen om. Koop je onder een margin scheme van iemand die zelf geen factuur maakt, dan maak jij de aankoopfactuur op. Erop moet: de datum, naam en adres van de verkoper, jouw naam en adres of die van je zaak, een omschrijving van het stuk en de totale prijs — en een factuurnummer, behalve wanneer je de aankoopfactuur zelf hebt opgemaakt.
Daarnaast houd je per stuk een stock book bij, met een voorraadnummer in oplopende volgorde, de aankoop- en verkoopdatum, beide factuurnummers, aankoop- en verkoopprijs, de naam van verkoper en koper, de omschrijving, de marge en de verschuldigde btw. Je bewaart je btw-administratie zes jaar. Ligt er nog voorraad die je langer dan zes jaar geleden kocht en nog onder de margeregeling wil verkopen, dan bewaar je die stukken tot ze verkocht zijn.
Kunnen wij de marges die je aangaf niet uit je administratie nagaan, dan is btw verschuldigd over de volledige verkoopprijs — ook als het goed op zich in aanmerking kwam. — HMRC
Let op de oude nummers: de bekende VAT Notice 718 is ingetrokken. De richtlijn die vandaag geldt staat op de gewone GOV.UK-pagina’s over de margin schemes.
Kies het land waar je koopt en vul in wat je betaalt. De uitkomst zegt welk stuk je moet opmaken en wat erop hoort.
De bedragen gaan per leverancier, niet per stuk. Koop je op één dag drie dingen bij dezelfde persoon, tel ze dan samen.
Onder vier verschillende systemen zitten vijf gegevens die overal terugkomen. Wie die noteert op het moment van de aankoop, staat in alle vier de landen goed.
Naam en adres van de verkoper. In Frankrijk komt daar het identiteitsbewijs bij.
Een omschrijving die het stuk terugvindbaar maakt, en de hoeveelheid.
Het bedrag. Dit is de helft van je latere marge — de andere helft is je verkoopprijs.
De datum van levering of aankoop. In Frankrijk noteer je die dezelfde dag.
De vaststelling dat je leverancier geen btw kon aanrekenen of aftrekken. Dat is wat je recht op de margeregeling draagt.
De vraag draait ook om. Wie geregeld inkoopt om door te verkopen, is geen particulier meer, hoe klein de omzet ook is. Dan gelden de regels voor handelaars: een inschrijving, een btw-nummer of een vrijstellingsregeling, en dezelfde registers als voor jou. Verkoopplatformen melden hun verkopers bovendien door aan de belastingdiensten — dat is DAC7.
Voor jou als koper verandert dat de zaak wel degelijk. Koop je van iemand die intussen handelaar geworden is en btw-plichtig is met recht op aftrek, dan is de margeregeling niet meer vanzelfsprekend en hoort er een gewone factuur tegenover te staan. Vraag dus altijd na in welke hoedanigheid iemand verkoopt — en noteer het.
Een overschrijving bewijst een bedrag, niet wat je gekocht hebt en van wie. Bij een contante aankoop bewijst ze zelfs dat niet.
In Nederland is de handtekening van de leverancier de kern van de inkoopverklaring. Zonder handtekening is het jouw eigen notitie.
De grens van 500 euro geldt per leverancier. Vier bonnetjes van 150 euro bij dezelfde persoon maken de verklaring niet overbodig.
Het Franse register moet dagelijks bijgehouden worden, en de identiteit vraag je alleen ter plaatse nog na.
Zes jaar in het VK, en langer zolang het stuk in je voorraad ligt. Een stuk dat acht jaar staat, draagt zijn aankoopbewijs mee tot het verkocht is.
Geschreven op 8 september 2026. Nagemeten op 8 september 2026 bij de FOD Financiën (regeling van belastingheffing over de marge, artikel 58 § 4 van het btw-wetboek en koninklijk besluit nr. 53 van 23 december 1994) voor België, bij de Belastingdienst (inkoopverklaring opstellen) voor Nederland, bij de BOFiP en bij Legifrance (artikel 321-7 van de Code pénal, decreet nr. 2013-287 van 4 april 2013) voor Frankrijk, en bij GOV.UK (VAT margin schemes — keeping records) voor het Verenigd Koninkrijk.
Dit is uitleg, geen fiscaal advies. Of de margeregeling op jouw aankoop van toepassing is, en welk stuk je precies moet opmaken, leg je voor aan je boekhouder.
Ja. Een particulier mag zijn spullen verkopen aan een professionele handelaar, en hij rekent daarbij geen btw aan — hij is immers geen btw-plichtige. Juist omdat er geen btw op die aankoop zat, mag jij het stuk later onder de margeregeling doorverkopen: je betaalt dan btw over je winstmarge in plaats van over de volledige verkoopprijs. Wat er wél tegenover moet staan is een aankoopbewijs, en dat heet in elk land anders.
In België maak je een aankoopborderel op en geef je dat aan de verkoper, tenzij die zelf een factuur moet afleveren — wat een particulier nooit moet. In Nederland stel je een inkoopverklaring op vanaf 500 euro bij één leverancier, en die verklaring ondertekent de verkoper. In Frankrijk bestaat er geen btw-aankoopdocument, maar vraagt het register van artikel 321-7 van de Code pénal wél de identiteit van de verkoper, met identiteitsbewijs. In het Verenigd Koninkrijk maak je de aankoopfactuur zelf op.
Vanaf 500 euro. De Belastingdienst schrijft het zo: koopt u voor 500 euro of meer goederen bij 1 leverancier, dan moet u een inkoopverklaring opstellen. Die grens geldt per leverancier, niet per stuk — vier stoelen van 150 euro bij dezelfde persoon zitten samen op 600 euro en vragen dus wel een verklaring.
Nee. Een particulier is geen btw-plichtige en mag dus geen btw op zijn verkoop zetten. Jij kan er ook geen aftrekken. Dat is geen tekort maar de voorwaarde: de margeregeling geldt precies wanneer het goed geleverd is door iemand die geen btw kon aanrekenen.
Dan kan je je aankoopprijs niet aantonen, en zonder aankoopprijs is er geen marge om btw over te berekenen. HMRC zegt het in het Verenigd Koninkrijk het scherpst: kan de marge niet uit je administratie nagegaan worden, dan is btw verschuldigd over de volledige verkoopprijs. In België hangt de margeregeling op dezelfde manier aan je aankoopborderel en je registers.
Elk stuk krijgt bij het inboeken zijn aankoopdatum, zijn aankoopprijs en de verkoper erbij. Zo staat je marge vast voor je het stuk ooit in de etalage zet.
Gratis tot 10 stukken, zonder kaartnummer en zonder einddatum.